Ida Gerhardt, verzamelde gedichten

ida-gerhardtOp mijn bureau ligt deze bundel als een monument. In haar gedichten combineert ze lichtheid met mystiek. Het echte leven en de zwaarte daarvan, maar tegelijkertijd het visionaire. Monumentaal zijn natuurlijk de vertaling van de 150 psalmen samen met haar levenspartner van Marie van der Zeyde. Als Gereformeerde jongen maakte ik daar pas op veel latere leeftijd kennis mee, toen ik theologie ging studeren en ik deze tegenkwam in de Rooms Katholieke Willibrordvertaling. Ida Gerhardt behoort langzaam aan tot de vergeten dichters. Ze wordt zelden of nooit meer genoemd en gelezen. Tot mijn verdriet.

 

Een prachtige gedicht van haar:  Herkenning

’t Wordt voorjaar langs de Ijssel bij Veecaten
Wolken en licht in wisselende staten,
scheppen een voerman: een opalen zwerk
dat hemels is en Hollands bovenmate.