Gedachteniszondag

20151122_093703We zijn vanmorgen hierheen gekomen om te gedenken. Te gedenken onze dierbaren die het afgelopen jaar, maar misschien ook wel eerder, van ons zijn weggegaan, door ziekte of ouderdom. We zijn hier naar toe gekomen om nogmaals, maar hopelijk niet voor het laatst, hun naam te noemen en tegelijkertijd hun naam in het Licht te schrijven van de kaarsen die wij ontsteken.

Gedenken is een vorm van rouw verwerken. Om te beseffen wat de overleden dierbare voor een impact heeft gehad op jouw leven. Met gedenken probeer je tegelijkertijd vat te krijgen op die ingrijpende verandering in het leven. Rouwen heeft alles te maken met liefde. En voor die liefde betaal je een hoge prijs. Iemand hoort bij jou, bij jouw leven en wordt daaruit weggenomen. Dierbaren die een deel en een doel van dat leven waren. En jij mist nu dat deel…… De dood deed het boek dicht……..

Op deze plaats, in dit gebouw, van waaruit in de loop der jaren veel mensen zijn weggedragen, waar veel voetstappen liggen van mensen die “iets” hadden met dit “huis van gebed” gedenken wij, noemen wij namen, troosten wij elkaar omdat wij geloven, dat de dood niet het laatste woord heeft. God heeft de mens de kracht gegeven om te overleven. Om na de dood, nieuw leven te vinden. Vandaag lezen we het verhaal van Naomi. Een vrouw die haar man en haar kinderen verloor. Kun je het dramatischer hebben? En toch, en toch, met de nodige aarzeling, vindt ze nieuwe wegen. Vindt ze kracht in het gegeven dat Ruth, koppig, naast haar blijft staan. Uw volk is mijn volk, uw God is mijn God. Waar u sterft, zal ik sterven!

Wanneer een mens huilt, huilt God. Wanneer een mens rouwt, rouwt God. Wanneer een mens sterft, sterft God. In het uur van de dood houdt God niet op, er te zijn. Hij gaat met jou mee door de dood heen. God is troost en kracht. Als een mens die naast je staat, even zijn hand op jouw arm legt en je tranen droogt. Als kracht voor leven na de dood. Met een gebroken been kun je niet lopen, met een gebroken hart, kun je niet leven.

En dan komt er een dag dat je die weer als dag ziet. Er komt een dag dat je de gordijnen openschuift, de zon schijnt en de maan aan het eind van die dag, het licht overneemt. Dat je weer voorzichtig kunt genieten van het licht. Een dag waarop het leven zijn ritme herneemt, dat merk je moeizaam en met pijn. En niemand kan voor jou bepalen wanneer die dag komt.

Dan komt die dag dat je opnieuw het leven kan vieren. Dat je dankbaar kunt zijn voor dat wat de overleden dierbare jouw gebracht heeft aan kracht, troost en liefde. De herinneringen die je koestert en meeneemt jouw toekomst in, dat zijn de herinneringen die het gebroken hart kunnen helen.

Gedachteniszondag; we noemen de namen, we schrijven de namen in het Licht. We vieren de lofzang van het leven, omwille van hen die gestorven zijn, uit dank wat ons gegeven is.

liturgie gedachteniszondag 2015