Marcus 13: 33 – 37

Ik weet niet hoe vaak het hier in het dorp gebeurd. Maar bij mij gebeurd het regelmatig dat er Jehova getuigen voor de deur staan. En dan hebben ze blijkbaar een voorkeur voor zondag. En de boodschap is altijd hetzelfde. Of ze met mij mogen praten over “de blijde boodschap”. En als ze dat dan niet mogen van mij, dan doen ze een poging om mij hun lijfblad te overhandigen. Want wie weet ben ik op die manier te bekeren. Maar ook daar trap ik niet in. Het lijfblad van de jehova getuigen heet “ontwaakt!”

Vanmorgen begint Jezus te zeggen; wees waakzaam! Ik moest onmiddellijk aan het lijfblad van de jehova getuigen denken. Ik dacht, het zal toch niet waar zijn dat Jezus mij langs deze weg probeert te bekeren tot de jehova getuigen. Ik was niet helemaal gerustgesteld. Want deze laatste woorden van Jezus, zijn het slotstuk van een toespraak over het einde der tijden! En als je met jehova getuigen praat gaat het ook altijd over dat “einde der tijden”, dat nabij zou zijn. En als ik mij zou bekeren dan heb ik in ieder geval de garantie dat ik gered ga worden, wanneer het zover is. Dat is echter een verkooppraatje. Want de kleine lettertjes zeggen namelijk dat ik er wel van alles voor moet doen om gered te worden. En als ik dat niet goed gedaan heb, dan kan het zijn dat ik alsnog……………….

Maar ik hoop jullie gerust te stellen. Want het is advent. We zijn zwanger geworden van het kerstfeest. We zijn in verwachting. En in verwachting zijn heeft niets te maken met het “einde der tijden”. Waarin alles vernietigd zal worden, geen steen op de ander zal blijven en er slechts een handjevol mensen zal overleven.  In verwachting zijn heeft wel te maken met een andere tijd. Want na de zwangerschap zal het nooit meer hetzelfde zijn.

Maar in die zwangerschap wordt de aarde niet vernietigd. Daarin worden geen mensen een zinloze dood ingejaagd. Maar daarin zal recht en vrede zegevieren. We moeten alert zijn, want die tijd is dichtbij, wordt ons gezegd. Dat is wel mooi bedacht door Jezus. Maar er is zeker wel een kanttekening bij te plaatsen. Deze woorden zijn meer dan tweeduizend jaar oud. En een voor de hand liggende gedachte is dan; als het toen al is voorspeld als iets van een directe toekomst, dan moet hij zich wel vergist hebben. Want zoveel eeuwen later is er nog niet veel veranderd. Jezus zelf is nog steeds niet teruggekeerd op aarde. Er woeden nog steeds oorlogen. De zon, de maan, de sterren staan allemaal nog op dezelfde plaats. De mensen zijn geen haar beter dan toen. En het onrecht is nog steeds niet uitgebannen.  De makkelijkste conclusie is dan; hij heeft zich vergist!

En daarin worden we ook nog bevestigd door Jesaja. Ook dat is een grote onheilspellende litanie over wat er allemaal mis is. Jesaja, die de gerechtigheid in de wereld vergelijkt met het maandverband van een menstruerende vrouw. Voor een Jood als Jezus klinkt dat nogal schokkend. Want het kleed van een menstruerende vrouw is voor een Jood het toppunt van onreinheid, waar je, volgens de regels van het Joodse geloof, ver bij uit de buurt moet blijven, als man zijnde. Toch zegt Jesaja dit niet om mensen te schokken. Maar eerder om mensen wakker te schudden. Jesaja zegt feitelijk tegen zijn mensen; jullie zijn zo bezig met de regeltjes van het geloof, dat je vergeet waar het in het leven daadwerkelijk omgaat; de gerechtigheid!

Het einde der tijden waar Jezus over spreekt heeft niets te maken met een grote big bang, waarin alles vernietigd zal worden. Het einde der tijden waar Jezus over spreekt heeft alles te maken met die gerechtigheid. Met dat koninkrijk Gods dat gaat komen. Misschien teleurstellend, maar niet als een grote ommekeer. Maar eerder als een proces van geleidelijkheid. Van vallen en opstaan. Als een proces dat er soms al is en dan weer even verdwijnt.

Wees waakzaam, worden wij gewaarschuwd. Want je weet maar nooit waar en wanneer je het tegenkomt. Soms in het klein, in wat mensen doen voor andere mensen, waarin de gerechtigheid doorstraalt. Vaak niet in grootse meeslepende dingen. Vaak niet bij de machtige der aarde. Maar eerder in het klein, in het alledaagse.  Het gaat altijd om een vorm van gerechtigheid. Daarin kun je zeggen; Gods rijk staat om de hoek, wees er alert op! Maar ja voor ons mensen is die gedachte niet altijd welkom. Want we hebben niet altijd de tijd ervoor. Of we vinden de tijd er nog niet rijp voor. Het komt ons nog even niet uit! Andere dingen vinden we misschien even belangrijker.

Toch wordt van ons gevraagd om het te blijven verwachten. Verwachten is een levenshouding. Nieuwsgierig blijven. Alert blijven. Ons niet in slaap laten sussen. Steeds op zoek zijn naar……. Dat is belangrijker dan dat we van te voren tijd en plaats bepalen wat er moet gaan gebeuren.

Val niet in slaap, sla niet op de vlucht, laat je niet verrassen, wordt niet wanhopig. De geboorte vond plaats in een ijskoude stal, ver weg van de bewoonde wereld, tussen de dieren. Wat voor goeds zou daar uit voort kunnen komen?  Alle reden om te wanhopen en op de vlucht te slaan. Maar kijk eens wat er uit dat kleine, onooglijke, is voortgekomen en wat we er van kunnen leren; blijf waken!

liturgie grolloo 3 december 2017